Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2011

Ποιήματα Παγκόσμια

Χρόνια πολλά, Ποίηση! Δυο δώρα έχω διαλέξει να σου προσφέρω για τα γενέθλιά σου, δυο παιδιά σου λατρεμένα μου....
Το πρώτο το έγραψε ο εραστής της θλίψης κι είναι το αγαπημένο μου ποίημα του.
Το δεύτερο επιχειρεί να σε ορίσει με τον πιο συναρπαστικό τρόπο.


ΣΑΝ ΔΕΣΜΗ ΑΠΟ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ


Σαν δέσμη από τριαντάφυλλα
είδα το βράδυ αυτό.
Κάποια χρυσή, λεπτότατη
στους δρόμους ευωδιά.
Και στην καρδιά αιφνίδια καλοσύνη.
Στα χέρια το παλτό,
στ' ανεστραμμένο πρόσωπο η σελήνη.
Ηλεκτρισμένη από φιλήματα 
θα' λεγες την ατμόσφαιρα.
Η σκέψις, τα ποιήματα,
βάρος περιττό.


Έχω κάτι σπασμένα φτερά.
Δεν ξέρω καν  γιατί μας ήρθε
το καλοκαίρι αυτό.
Για ποιαν ανέλπιστη χαρά,
για ποιες αγάπες,
για ποιο ταξίδι ονειρευτό.
                                   Κ.Γ.Καρυωτάκης




ΠΟΙΗΣΗ


 Ποίηση

ανάμνηση από φίλντισι
περίπατος τα ξημερώματα
άναμμα τσιγάρου κατά λάθος από φεγγάρι
χαρταετός που ξέφυγε απ’ τα χέρια παιδιού
κλάμα παιδιού στη μέση πανηγυριού
φιλία ανάμεσα σε δυο προδοσίες
κλωνάρι που ταξιδεύει
δασκάλα μόνη μελαγχολική στο διάλειμμα
ένα βιολί που παίζει μοναχό του
αριθμός 7
της καρδιάς τα μέσα φυλλώματα
χαλκός χαλκωματένια χαλκωματάς-όλα τα παλιά γυαλίζω
χρυσάφι για όλους ή για κανένα
πόλη που κυριεύτηκε άδεια μετά μακρά πολιορκία
παλιές φωτογραφίες και μακρυμπάνι της μνήμης
πεταλούδα που γλιτώνει απ’ τη φωτιά
φωτιά που γλιτώνει απ’ τα νερά
χαρά που γλιτώνει απ’ τα γεράματα
βιολέτες σ’ άσπρο λαιμό
άσπρο άλογο που τρέχει σε μαύρο ουρανό
μαύρος ήλιος καλοκαιρινός
άσπρος ήλιος χειμωνιάτικος
λεμόνι κάρβουνο γλυκό του κουταλιού
νύχτα στρωμένη τσιγάρα
λέξεις.
                                          Θωμάς Γκόρπας

14 σχόλια:

  1. Το πρώτο ποίημα είναι ο λόγος και η αφορμή με την οποία άναγεννήθηκα στα σπλάχνα της ποίησης.. τρίτη γυμνασίου άνοιξη πακέτο με το κινηματογραφικό βιογραφικό του Καρυωτάκη στάθηκαν ικανά να αναρωτηθώ '' πόσο όμορφο και πως μπορεί ο κόσμος να εκφραστεί πλήρως μέσω της ετούτης της τέχνης, μπορώ κι εγώ ίσως, ας προσπαθήσω''. ΓΙα το δεύτερο ποίημα δεν έχω να αναφέρω κάτι μιας και που πρώτη φορά το διαβάζω πέρα από την κλασική τελειότητα, αλλά μόνο το γεγονός ότι το διαβάζω τώρα για κάποιο ιδιαίτερο λόγο, άξια επιλεγμένο από ένα άξιο άτοο, αποτελεί περιστατικό ίσης σημασίας με το προηγούμενο.. ΧΡΟΝΙΑ ΣΟΥ ΠΟΛΛΑ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ο Καρυωτακης ηταν απο τους πρωτους ποιητες που θαυμασα κ εκτιμησα,μαζι με Ρεμπω,Μπωντλαιρ,Ποε..νομιζω οτι οι περισσοτεροι με Παρακμιακους η Καταραμενους ποιητες ξεκινησαν.

    Οσον αφορα τον Γκορπα,ειχα πολλα χρονια να διαβασω ποιημα του.Δε θυμαμαι ποτε και ποια,αλλα ειχα διαβασει ποιηματα του και τα ειχα βρει πολυ ξεχωριστα.

    Μολονοτι γραφω κ εγω ο ιδιος,δεν εχω διαβασει κ και πολλα βιβλια ποιησης.Παντως θεωρω τον Τομας Ελιοτ ως τον σπουδαιοτερο ποιητη ολων των εποχων,μπορω να διαβαζω τα ποιηματα του ξανα κ ξανα κ ξανα.Οπως κ εκεινα του Καβαφη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Συμφωνώ απόλυτα με την κρίση σου για το πρώτο ποίημα, του Κατρυωτάκη! Ένα αληθινό αριστούργημα η κυκλοθυμία συναισθημάτων, που χωρίζει την πρώτη από τη δεύτερη στροφή, την πρόσκαιρη χαλαρή κι αισιόδοξη διάθεση ενός απογεύματος από τη βαθύτερη και μόνιμη πίκρα και μελαγχολία.
    Για ορισμό της ποίησης, όμως, θεωρώ αξεπέραστο το επίγραμμα του Εμπειρίκου:
    " Η ποίησις είναι ανάπτυξι στίλβοντος ποδηλάτου.
    Μέσα της όλοι μεγαλώνουμε.
    Οι δρόμοι είναι λευκοί.
    Τ' άνθη μιλούν.
    Από τα πέταλά τους αναδύονται συχνά μικρούτσικες παιδίσκες
    Η ΕΚΔΡΟΜΗ ΑΥΤΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΕΛΟΣ. "

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. @celin: Φίλε celin, αν έχεις τόσο εξασκημένο και καθαρο "αυτί" στην ποίηση, ώστε να εκτιμάς απεριόριστα τον Τόμας Έλιοτ (συμφωνώ ΑΠΟΛΥΤΑ), θα μου επιτρέψεις να σου προτείνω να διαβάσεις, αν ήδη δεν τους έχεις διαβάσει, τον Ρώσο, Γιόζεφ Μπρόντσκι και τον Άγγλο, Φίλιπ Λάρκιν.
    Συμφωνώ γισ τον Καβάφη, αλλά τον Διονύσιο Σολωμό τον έχω ακόμα ένα σκαλί ψηλότερα.
    "Τριαντάφυλλα είναι θεϊκά στην κόλαση πεσμένα"
    "Δεν υπάρχει!", πού λέει και η νέα γενιά, για να δείξει τον ενθουσιασμό της! :-)))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση για μένα από το να βλέπω να στήνονται ποιητικές συζητήσεις με αφορμή και το ιστολόγιό μου. Οι δικοί μου αγαπημένοι είναι ο αυτόχειρ της Πρέβεζας, ο θαλασσοταξιδιάρης και ηλιοπότης, ο ράφτης του αδεινού πουκαμίσου μιας Ελένης και δυο μεγάλοι αριστεροί τεχνίτες του Λόγου,ένας φίλος των χελιδονιών κι ένας φίλος της φυλακής. Από ξένους λατρεύω Μποντλέρ και Χαλίλ Γκιμπράν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Θάνο μου...για άλλη μια φορά πρωτοστατείς στο σχολιασμό των δημοσιεύσεών μου....ο Καρυωτάκης στάθηκε και για μένα εμπνευστής...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Τέλειες και οι δυο δημιουργίες των ξεχωριστών αυτών ποιητών(Τον τελευταίο τον άκουσα πρόσφατα-από ποιά άραγε;;- και μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση)...
    Αλλά... Έχω μια μικρή ένσταση. Γιατί εκείνη τη μέρα δεν ανάρτησες κάποιο από τα δικά σου; Εξίσου αξιόλογο θα ήταν και με τα άλλα. Ελπίζω να διορθώσεις σύντομα την παράλειψή σου. Τέλος ένστασης.
    Ευχές στους δοξασμένους, άδοξους ποιητές και στα "παιδιά" τους...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Φιλη cinemarian,απο Λαρκιν εχω διαβασει 2 ποιηματα(απο μια συλλογη ονοματι ΠΑΝΟΡΑΜΑ ΑΓΓΛΙΚΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ,παρεμπιπτοντως,εκπληκτικη συλλογη,τη προτεινω σε ολους) και τα ειχα βρει εξαιρετικα.
    Τον Μπροντσκι δε το γνωριζω,θα ψαξω κ για αυτον.
    Ουτε απο Σολωμο εχω ιδεα!Θα προσπαθησω να επανορθωσω κ εδω.

    Sea4e,να σου προτεινω κ εσενα κ στη cinemarian, Νικο Παναγιωτοπουλο απο Ελληνες και ee.cummings απο ξενους.Αν κ ο δευτερος εχει πολυ ιδιαιτερη γραφη,δε θα παραξενευτω αν δεν αρεσει σε καποιους φιλους της ποιησης.Εγω παντως τον βρηκα μοναδικο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Παιδιά, ο Σολωμός δε με αγγίζει, τον αισθάνομαι λιγάκι δήθεν. Celin, θα δοκιμάσω τις προτάσεις σου, αν και παρατηρώ στον εαυτό μου τα τελευταία χρόνια μια ποιητική εσωστρέφεια στους καλούς και σίγουρους αγαπημένους μου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. @sea4e, celin: Κι εγώ χαίρομαι που τυχαία συνάντησα νέους ανθρώπους και αρκετά νεώτερούς μου να αγαπάνε και να νιώθουν την ποίηση!

    Την δύναμη και την ομορφιά της ποίησης του Σολωμού άργησα κι εγώ να την νιώσω. Μετά τα 30 μου συνέλαβα αυτό που λέει ο σπουδαίος ποιητής Νίκος Καρούζος ότι στον Σολωμό, ακόμα και στα πρωτόλειά του, σαν την "Ξανθούλα", συντελείται "η οντολογική συναίρεση λέξης και πράγματος". Πραγματικά θεωρώ μοναδικό το συνδυασμό λιτότητας και ακρίβειας συναισθήματος στην έκφραση του Σολωμού.
    Ένα ελάχιστο παράδειγμα από τα πρωτόλειά του:
    Προς τον κ. Γεώργιο Δε Ρώσση, όταν ήταν στην Αγγλία.

    "Του πατέρα σου, όταν έλθεις,
    δε θα ιδείς παρά τον τάφο
    είμαι ομπρός του και σού γράφω,
    μέρα πρώτη του Μαϊού.


    Θα σκορπίσουμε το Μάη
    πάνου στ' άκακα τα στήθη,
    γιατί απόψε αποκοιμήθη
    εις τον ύπνο του Χριστού.


    Ήταν ήσυχος κι ακίνητος
    ως την ύστερη την ώρα,
    καθώς φαίνεται και τώρα
    που τον άφησε η ψυχή.


    Μόνον, μία στιγμή πριν φύγει
    στ' Ουρανού κατά τα μέρη,
    αργοκίνησε το χέρι,
    ίσως για να σ΄ευχηθεί. "

    Celin, πολλά χρόνια πριν συνάντησα σε μια "Λέξη" (λογοτεχνικό περιοδικό) ποιήματα του e.e. Cummings και ακόμα δεν έχω ξεχάσει την ευχάριστη έκπληξη!
    Τον ποιητή Νίκο Παναγιωτόπουλο (συνωνυμία με τον σκηνοθέτη;) δεν τον γνωρίζω, αλλά τώρα που μου τον σύστησες, θα τον ψάξω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. ΑΠΟ Ο,ΤΙ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ ΟΛΟΙ ΟΣΟΙ ΔΙΑΒΑΣΑΜΕ ΠΟΙΗΣΗ
    ΑΡΧΙΣΑΜΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗ ,ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ ΓΙΑΤΙ ΉΤΑΝΕ ΟΙ ΣΥΓΚΥΡΙΕΣ ΄ΗΤΑΝΕ ΟΤΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΤΟΝ ΣΥΣΤΗΣΕ Ή ΗΛΘΕ ΜΟΝΟ ΤΟΥ .ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΛΟ Ή ΚΑΚΟ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟ ΞΕΡΩ ΕΙΝΑΙ ΟΣΟ ΠΑΕΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗΣ . ΤΗ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΜΟΥ .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Γεια σου, avenida. Η ερχόμενη από μια άλλη εποχή μελαγχολία του Καρυωτάκη βρίσκει στις καρδιές των μοντέρνων μελαγχολικών τη θέση που δεν ξέρουν πως έχουν και εμπνέει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. ΠΑΙΔΙΑ,ΤΙ ΓΝΩΜΗ ΕΧΕΤΕ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΓΚΟΡΠΑ?ΜΟΥ ΖΗΤΗΘΗΚΕ ΑΝΑΛΥΣΗ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΗ ΑΠΟΨΗ...ΚΑΜΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Το ποίημα είναι μια απόπειρα ενός αριστερού ποιητή να ορίσει την τέχνη του, κάτι που δεν επιλέγουν εύκολα οι πιο...πολιτικοποιημένοι. Επιλέγει μια σειρά εικόνων της καθημερινότητας για να καταδείξει την απλότητα της βαθύτερης ποιητικής ουσίας και μένει πιστός στο ρεαλισμό του στο τέλος του ποιήματος: η ποίηση είναι κατά βάση λέξεις. Λέξεις που ανάλογα τα βιώματα, τις ιδέες, τα όνειρα μεταπλάθονται για κάθε αναγνώστη-ποιητή. Ελπίζω να βοήθησα λιγάκι, το σχόλιό σου είναι αόριστο, δεν ξέρω ποιος σου ζήτησε αυτήν την ανάλυση που αναφέρεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

λεξιλεωθείτε